Als alles maar doorgaat
Ken je het gevoel? Dat alles maar door blijft gaan: de wekker, het ontbijt, de agenda, het gehaast. Gesprekken die half gevoerd worden terwijl je hoofd alweer verder is. En ergens daartussen probeer je op adem te komen. Met schouders die langzaam omhoog kruipen, een hoofd dat vol aanvoelt en het gevoel dat je jezelf een beetje bent kwijtgeraakt. Alsof je de hele dag achter jezelf aan holt en nergens echt even kunt opladen?
En dan is daar je puber
En dan is daar ook nog je puber. Die met een diepe zucht aan tafel schuift, of juist helemaal niet. Die moppert, zwijgt, zich terugtrekt of ineens ontploft om iets kleins. Je wilt er zijn, je wilt helpen, je wilt het goed doen. Maar ondertussen voel je dat je zelf al leeg bent. Dat je lijf strak staat en je hoofd zo vol zit dat er weinig ruimte over is. Niet voor jezelf en al helemaal niet voor het zoeken en schuren dat bij pubers hoort.
Aankoeteren™: stoppen met trekken
Dat is vaak het moment waarop je denkt: ik moet even opladen. En bijna automatisch volgt er een plan. Iets nuttigs. Iets dat ergens toe leidt. Want zelfs rust moet blijkbaar iets opleveren. Precies daar komt Aankoeteren™ om de hoek. Zonder plan. Zonder doel. Met lege handen. Aankoeteren™ is geen methode en geen oplossing voor het gedrag van je puber. Het is een beweging terug naar jezelf. Naar vertragen. Naar voelen wat er eigenlijk speelt onder alles wat moet. Het is stoppen met trekken. Aan jezelf, aan de situatie, aan je kind.
Samen zonder druk
Je merkt het als eerste in je lijf. Je adem zakt iets dieper, je kaken laten los, je schouders zakken een fractie. Je handen krijgen weer zin om iets te doen, niet omdat het moet, maar omdat het fijn is. Misschien pak je een potlood en wat papier. Misschien blader je doelloos door een tijdschrift. Misschien trek je je jas aan en loop je een rondje zonder route. Of misschien ga je naast je puber zitten op de bank. Zonder vraag. Zonder verwachting. Gewoon samen in dezelfde ruimte. Het spannende is dat er niets te fixen valt. Geen gesprek dat alles oplost. En juist dat haalt de druk van het samenzijn. Waar geen druk is, kan verbinding ontstaan. Soms in stilte, soms in een half grapje, soms alleen voelbaar.
Thuiskomen bij jezelf
Aankoeteren™ vraagt geen uren en geen perfecte setting. Het past midden in een rommelige dag. Vijf minuten kleuren terwijl je denkt dat je eigenlijk iets anders moet doen. Tien minuten lopen zonder telefoon. Even naast elkaar zitten zonder iets te zeggen. En ja, soms lukt het niet. Soms blijft je hoofd maar ratelen en voelt vertragen onrustig. Dat hoort erbij. Aankoeteren™ is geen trucje, het is een uitnodiging.
In een wereld die steeds harder trekt, is Aankoeteren™ een zacht ‘nee’ tegen moeten en perfectie. En tegelijk een warm ‘JA’ tegen voelen, spelen en mens zijn. Precies dát is ook waar opvoeden van pubers steeds weer op neerkomt. Niet alles weten. Niet alles kunnen. Wel blijven. Wel aanwezig zijn. Ook als het schuurt.
Deze blog is een inkijkje in hoe ik zelf probeer te leven en op te voeden. In mijn boek Levenmetpubers Survivalguide neem ik je daar verder in mee. In herkenbare verhalen, praktische tips en veel ruimte om adem te halen. Geen stappenplan om je puber te fixen, maar een uitnodiging om het samen lichter te maken. Voor jezelf. En voor je kind. Misschien begint het precies hier. Bij iets laten. Even Aankoeteren™.
